Żyworódka Daigremonta – uprawa, właściwości lecznicze i zastosowania

Istnieje kilkaset gatunków żyworódek. Dużą popularnością cieszy się żyworódka Daigremonta. Jest to spowodowane przede wszystkim tym, że cechuje się licznymi właściwościami leczniczymi oraz jest stosunkowo łatwa w uprawie. Godne polecenia jest zapoznanie się ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi tej rośliny, które są związane z jej charakterystyką, uprawą, właściwościami, zastosowaniami, a także przygotowaniem z niej soku.

Charakterystyka

Żyworódka Daigremonta (Kalanchoe Daigremonta) jest rośliną pochodzącą z Madagaskaru, która później rozprzestrzeniła się do Azji, Ameryki Środkowej oraz Australii (występuje ona w obrębie klimatu tropikalnego). Zalicza się ją do rodziny gruboszowatych (Crassulaceae). Z tego powodu jej zapotrzebowanie na wodę jest stosunkowo niskie.

W środowisku naturalnym osiąga ona ok. 1,5 m wysokości, natomiast w domowej uprawie doniczkowej jej wysokość wynosi przeważnie od 40 do 80 cm. Posiada mięsiste oraz grube liście o zielonej barwie z zauważalnym brunatnym lub fioletowym połyskiem. Ich długość może wynieść nawet 20 cm. Pokrój żyworódki jest wzniesiony i krzewiasty, pędy duże i grube, a kwiaty drobne o różowo-zielonym kolorze. Jeżeli ta roślina będzie uprawiana w niewłaściwy sposób, to może dojść do jej deformacji, która objawia się wiotką i cienką łodygą, a także niewielkimi liśćmi, które są pozbawione rozmnóżek. Warto zauważyć, że w warunkach domowych rzadko dochodzi do jej kwitnienia.

Uprawa

Żyworódka Daigremonta nie jest rośliną nadmiernie trudną w uprawie, jednak ma swoje potrzeby. Najistotniejsza z nich to światło. Jest ona sukulentem, co sprawia, że do jej właściwego rozwoju niezbędne są duże ilości światła, lecz nie bezpośrednie słońce. Latem spełnienie tego wymagania nie jest trudne, ale problem pojawia się zimą. W tym to okresie żyworódki mogą tracić atrakcyjny wygląd. Ich pędy poszukują światła, dlatego następuje ich deformacja oraz wyciąganie się, natomiast liście ulegają karleniu. Z tego powodu w czasie zimy zalecane jest wyniesienie rośliny na umiarkowanie ciepłą (najbardziej wskazana temperatura zimą wynosi 10-14°C) i bardzo widną werandę, co poskutkuje wyhamowaniem jej rozwoju i zmniejszeniem jej deformacji.

Inną istotną kwestią jest podlewanie. Żyworódka ma zdolność gromadzenia wody w mięsistych liściach, co powoduje, że korzystniejsza jest dla niej chwilowa susza niż zalanie. Dlatego należy ją podlewać maksymalnie 2 razy w tygodniu.

Wskazane są dla niej podłoża suche, mało zasobne, przepuszczalne, z dodatkiem piasku. Godne polecenia jest umieszczenie na dnie doniczki warstwy drenażowej. Nawożenie rośliny zazwyczaj nie jest wymagane, gdyż rośnie ona szybko bez dokarmiania. Jeżeli zajdzie taka konieczność (w sytuacji sadzenia w piaszczystym podłożu), to wówczas zaleca się stosowanie specjalistycznych nawozów przeznaczonych dla sukulentów i kaktusów. Żyworódkę można dość łatwo rozmnażać. Na brzegach liści występują znaczne grupy drobnych sadzonek. Gdy dojdzie do ich opadnięcia, można dokonać ich szybkiego ukorzenienia w podłożu.

Właściwości

Żyworódka Daigremonta zawiera w sobie wiele cennych składników. Znajdują się w niej (przede wszystkim w liściach): witamina C, miedź, potas, selen, mangan, wapń czy żelazo. Odznacza się licznymi właściwościami leczniczymi. Ta roślina m.in.:

  • poprawia kondycję cery – dzięki zawartości manganu, który jest często spotykanym składnikiem leków antyrodnikowych,
  • działa bakteriobójczo, wirusobójczo i grzybobójczo,
  • łagodzi podrażnienia alergiczne – z uwagi na obecność manganu,
  • działa ściągająco i antyseptycznie – co jest możliwe dzięki posiadaniu boru,
  • wzmacnia układ odpornościowy,
  • zmniejsza skutki ukąszeń owadów – łagodzi swędzenie i redukuje obrzęk,
  • ogranicza widoczność blizn,
  • stabilizuje poziom cukru we krwi.

Zastosowania

Żyworódka Daigremonta jest wykorzystywana jako roślina ozdobna, ale też jako panaceum na rozmaite schorzenia (w Azji jest stosowana już od tysięcy lat). Okłady z liści żyworódki są stosowane do leczenia m.in.:

  • trądziku,
  • grzybic,
  • egzem,
  • wrzodów,
  • odleżyn,
  • trudno gojących się ran,
  • oparzeń.

Z żyworódki można przyrządzić sok. Jego spożywanie może wspomagać kurację stosowaną podczas np.:

  • schorzeń żołądkowych – w postaci wrzodów czy zgagi,
  • zapalenia oskrzeli lub płuc,
  • anginy,
  • rozmaitych dolegliwości bólowych – reumatycznych, dotyczących zębów, głowy czy kręgosłupa,
  • przeziębienia, gdyż łagodzi katar oraz kaszel.

Warto też zauważyć, że liście tej rośliny mogą być dodawane do sałatek. W smaku są one zbliżone do szczawiu.

Przygotowanie soku z żyworódki

Każda osoba samemu może przygotować sok z żyworódki Daigremonta. Dzięki temu będzie mogła korzystać z jej właściwości leczniczych. Aby tego dokonać, najpierw należy umyć oraz osuszyć liście żyworódki. Następnie umieszcza się je w lodówce na kilka dni. Po ich upływie trzeba pokroić je w kostkę, a w dalszej kolejności rozgnieść. Tak przygotowaną masę powinno się na kilka dni odłożyć w chłodne miejsce, a później przecedzić. Zaleca się, aby w ten sposób powstały sok przechowywać w ciemnym miejscu. Można go stosować w zależności od własnych potrzeb.

Żyworódka Daigremonta – uprawa, właściwości lecznicze i zastosowania
4.2 (84%) 5 votes
Może ci się spodobać również

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.