Szkarlatyna u dorosłych – przyczyny, objawy, leczenie

Szkarlatyna u dorosłych – przyczyny, objawy, leczenie
5 (100%) 1 vote

Szkarlatyna, inaczej płonica jest chorobą zakaźną zaliczaną do grupy chorób o ciężkim przebiegu, najczęściej zapadają na nią dzieci. Wywołuje ją paciorkowiec typu A. Szkarlatyna charakteryzuje się szkarłatnoczerwoną, drobną wysypką. Rozprzestrzenia się drogą kropelkową, poprzez kontakt z osobą chorą lub poprzez dotykanie, używanie, bliski kontakt z przedmiotami, których wcześniej dotykał czy używał chory już osobnik. Chorobę może rozprzestrzeniać również zdrowy nosiciel bakterii paciorkowca.

Objawy szkarlatyny

Najczęściej występujące i typowe objawy szkarlatyny, to:

  • wysoka gorączka : 39-40 st. C
  • ból gardła i okolic
  • zaczerwienione gardło, czasem z nitkowatymi wybroczynami
  • bóle brzucha
  • nudności
  • wymioty, jak przy zatruciu pokarmowym
  • wysypka występująca na tułowiu
  • wysypka występująca na nogach i rękach
  • powiększone i bolesne węzły chłonne
  • złe samopoczucie i odczucie ogólnego rozbicia

Częstym objawem występującym przy szkarlatynie są powiększone, przekrwione migdałki, z pokrywającym je białym nalotem. Podobnie język zostaje pokryty grubym i białoszarym nalotem. Po zaniknięciu nalotu na języku pojawiają się na nim czerwone brodawki, a sam język robi się malinowy. Zmiany jakie zachodzą w przebiegu szkarlatyny powodują, że ten oczywisty objaw, jakim jest malinowy język, powoli zanika lub występuje coraz rzadziej. Lekarze pediatrzy są dziś zdania, że typowe objawy szkarlatyny nie muszą występować już jednocześnie, szczególnie u dzieci.

Szkarlatyna u osób dorosłych

U dorosłych zdiagnozowanie szkarlatyny jest trudniejsze niż u dzieci. Niekompletne występowanie objawów powoduje, że często szkarlatynę myli się z silną alergią, zwłaszcza dlatego, że objawia się ona przede wszystkim w postaci wysypki. Dorośli bardzo często przechodzą tę chorobę w sposób bardziej dokuczliwy. A jej najbardziej toksyczny przebieg może objawić się szeregiem zaburzeń układu krążenia oraz :

  • zapaleniem mięśnia sercowego
  • utratą przytomności
  • szmerami skurczowymi nad sercem
  • powiększeniem wątroby
  • powiększeniem śledziony

Gdy szkarlatyna przebiega septycznie, powstają następujące objawy:

  • zmiany w gardle
  • zapalenie węzłów chłonnych okolic szyji
  • martwica tkanek jamy ustnej
  • bakteriema
  • posocznica

Znaczącym objawem w rozpoznaniu szkarlatyny jest wysypka. Pojawia się ona jednocześnie z gorączką lub do trzech dni po jej wystąpieniu. Szkarlatynowa wysypka jest drobna, kaszkowata i w kolorze szkarłatu. Występuje najczęściej na tułowiu, nogach i rękach, ale w miejscach, gdzie panuje nieco wyższa temperatura, tj,: w pachwinach i zgięciach nóg i rąk. Po pewnym czasie wysypka łączy się tworząc wyraźne, czerwone plamy. Podobne plamy występują również na twarzy chorego w postaci mocnego rumienia obejmującego czoło i policzki, przy czym w centrum twarzy, tzw. trójkącie Fiłatowa, czyli trójkącie obejmującym nos i kąciki ust , kolor skóry pozostaje bez zmian.

W przypadku osób dorosłych chorujących na szkarlatynę, wysypka natychmiast po pojawieniu się może utworzyć wypukłe wykwity. I właśnie ten objaw, powoduje, że lekarze mylą chorobę z podniesionym odczynem alergicznym. W takich okolicznościach objawem, który może pomóc w diagnozie jest obecność lub nie, rumienia na twarzy pacjenta. Charakterystyczne dla szkarlatyny będzie również ustępowanie objawu wysypki. W miarę jej zanikania, na skórze pojawiają się miejsca jej złuszczania, występuje tzw. grubopłatowe łuszczenie się skóry. Zanikanie wysypki z objawem łuszczenia zaczyna się od miejsc chorobowych skupionych na twarzy, skąd proces ten zaczyna obejmować całe ciało, a na końcu nogi i ręce.

Charakterystyczne dla szkarlatyny są również nitkowate wybroczyny pojawiające się na ciele oraz w gardle chorego. Opanowanie organizmu przez bakterie wywołuje kruchość naczyń krwionośnych, można to zaobserwować jako skutek uszczypnięcia skóry, natychmiast pojawiają się nowe punkty wybroczyn.

Diagnoza

Lekarz stawia diagnozę na podstawie zaobserwowanych objawów. Aby ją potwierdzić w sposób ostateczny z migdałków oraz tylnej ściany gardła pobiera się posiew. Na tej podstawie można potwierdzić obecność lub brak paciorkowca typu A. Tylko w taki sposób można uzyskać całkowitą pewność, że chory nie cierpi na różyczkę czy odrę. W trakcie diagnozy wykonuje się również badanie laboratoryjne krwi. W pierwszym etapie choroby można zaobserwować podczas morfologii podwyższony poziom neutrofilów świadczący o obecności infekcji bakteryjnej oraz podniesiony OB, natomiast odczyn ASO będzie dodatni. Po okresie kilku tygodni od zarażenia we krwi pojawią się eozynofile.

Szkarlatyna – leczenie

Po ustaleniu ostatecznej diagnozy, najczęściej pacjent zostaje poddany dziesięciodniowej kuracji. Choremu aplikuje się antybiotyk , z zastrzeżeniem przestrzegania regularności jego przyjmowania. Ważne jest, aby chorobę leczyć do całkowitego sukcesu, w przeciwnym razie mogą pojawić się niepożądane objawy, będące wynikiem komplikacji pochorobowych. Najczęściej spotykane powikłania, występujące przede wszystkim u dorosłych pacjentów  po szkarlatynie, to:

  • zapalenie ropne węzłów chłonnych
  • gorączka reumatyczna
  • zapalenie mięśnia sercowego
  • paciorkowcowe zapalenie stawów
  • zapalenie ucha
  • kłębuszkowe zapalenie stawów
Komentarze
Więcej w Zdrowie
Tryptofan przy depresji – właściwości, rola, źródła i skutki uboczne

Zamknij