Rak pęcherzykowy tarczycy – przyczyny, objawy, leczenie

Rak tarczycy jest stosunkowo rzadko występującym nowotworem, gdyż stanowi zaledwie 1 % wszystkich występujących w Polsce nowotworów złośliwych. Najczęściej rozwija się on z komórek pęcherzykowych tarczycy, a wśród jego podtypów wyróżniamy raka brodawkowatego ( najczęściej występującego ) oraz raka pęcherzykowego. Zazwyczaj jednak nowotwory wywodzące się z komórek pęcherzykowych należą do wysokozróżnicowanych, o dobrym rokowaniu odległym. Oba podtypy mają podobny przebieg kliniczny oraz leczenie, my jednak przyjrzymy się dokładniej rakowi pęcherzykowemu.

Rak pęcherzykowy – przyczyny i występowanie

Do głównych czynników zwiększających ryzyko wystąpienia nowotworu tarczycy należą:

  • czynniki genetyczne – udowodniono, że odgrywają one bardzo istotną rolę w rozwoju raka tarczycy. Ryzyko rozwoju raka pęcherzykowatego i brodawkowatego zwiększa się aż 4 krotnie w przypadku występowania tego nowotworu w rodzinie
  • promieniowanie jonizujące – tutaj szczególne znaczenie ma przebycie zabiegów radioterapii okolicy szyi, szczególnie we wczesnym dzieciństwie, gdyż po upływie 10 – 20 lat może ona zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia raka tarczycy
  • niedobór jodu – w przypadku raka pęcherzykowego niedobór jodu jest ważnym czynnikiem zwiększającym ryzyko zachorowania, dlatego warto pilnować dostarczania organizmowi odpowiedniej ilości tego pierwiastka.

Z uwagi na związek występowania raka pęcherzykowego tarczycy z podażą i dostępnością dla organizmu jodu, liczba zachorowań jest różna w zależności od położenia geograficznego danego terenu. Z uwagi na ten fakt, najmniejszy odsetek zachorowań obserwuje się na obszarach nadmorskich. W Polsce jednak ogólna zapadalność na ten rodzaj nowotworu jest niska, ale należy pamiętać, że chociaż występuje on głównie u osób po 40 r.ż, to może także wystąpić w każdym wieku.

Rak pęcherzykowy tarczycy – objawy

Często chory przez dłuższy okres czasu może nie odczuwać żadnych objawów związanych z występowaniem tego nowotworów. Pierwszym sygnałem alarmującym może być więc :

  • guzek w tarczycy – wyczuwalny przy dotyku : twardy, nieruchomy, niebolesny, o nierównej powierzchni, zwłaszcza jeżeli szybko powiększa się
  • powiększenie obwodu szyi, szczególnie szybko narastające
  • wyczuwalnie powiększone i twarde węzły chłonne na szyi

Wraz z postępem choroby oraz z naciekaniem otaczających guz tkanek, mogą wystąpić także dodatkowe objawy takie jak : dolegliwości bólowe szyi, nieustępująca chrypka, trudności podczas przełykania i oddychania a nawet bóle i złamania patologiczne kości ( występujące już w zaawansowanym stadium choroby, w przypadku wystąpienia przerzutów ). Jeżeli więc zauważymy u siebie, którykolwiek z powyższych objawów, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem i wykonać niezbędne w procesie diagnostycznym badania.

Diagnoza raka pęcherzykowego

Diagnostyka tego nowotworu rozpoczyna się od rozmowy z pacjentem i zebrania dokładnego wywiadu chorobowego z uwzględnieniem występowania raka tarczycy w rodzinie. Następnie lekarz bada chorego, oceniając wielkość tarczycy; obecność, wielkość, ruchomość i kosnystencję guzków oraz przeprowadza badanie palpacyjne węzłów chłonnych szyi. Kolejnym krokiem jest wykonanie badania USG węzłów chłonnych szyi oraz samego gruczołu w celu jego dokładnej oceny oraz znalezienia niepokojących zmian. Należy zaznaczyć, że na podstawie badania ultrasonograficznego nie można jednoznacznie określić czy podejrzany guzek jest złośliwy czy też nie. W tym celu przeprowadza się badanie cytologiczne materiału uzyskanego podczas wykonania procedury biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej. Na podstawie wyniku biopsji nie można jednak rozpoznać raka pęcherzykowatego, a wynik może jedynie wskazywać na podejrzenie nowotworu pęcherzykowego. Konieczne jest wówczas leczenie operacyjne i dokładne badanie histopatologiczne, które jako jedyne jest w stanie potwierdzić obecność właśnie tego podtypu raka. Obecnie nie posiadamy dostępu do badań laboratoryjnych, które mogłyby być przydatne w przedoperacyjnym rozpoznawaniu raka tarczycy wywodzącego się z komórek pęcherzykowych.

Leczenie raka pęcherzykowego tarczycy

Podstawową metodą leczenia raka pęcherzykowego tarczycy jest leczenie operacyjne mające na celu usunięcie nowotworu. W tym celu dokonuje się najczęściej wycięcia całego gruczołu tarczowego (czyli zarówno chorej jak i zdrowej jego części ), zwykle następuje również wycięcie okolicznych węzłów chłonnych szyjnych. Należy pamiętać, że w przypadku wystąpienia przerzutów drogą naczyń limfatycznych może istnieć konieczność poszerzenia operacji. U znacznej większości chorych, jeżeli nie istnieją przeciwwskazania, stosuje się uzupełniające leczenie jodem promieniotwórczym. Przeprowadza się je zwykle po ok. 1 – 3 miesięcy do zabiegu resekcji tarczycy, w celu usunięcia przetrwałej tkanki gruczołowej. Nie należy się jednak obawiać takiej formy leczenia, gdyż jest ono całkowicie bezpieczne, a najczęstszymi powikłaniami jest krótkotrwałe zapalenie ślinianek oraz nudności i wymioty. Po usunięciu gruczołu konieczna jest także suplementacja brakujących hormonów tarczycy, dlatego chory poddany zabiegowi wycięcia tarczycy musi je przyjmować w celu uzupełnienia niedoborów. Pacjent przyjmuje wtedy na stałe preparaty lewotyroksyny, w dawce indywidualnie dobranej przez lekarza onkologa.

 

Rak pęcherzykowy tarczycy – przyczyny, objawy, leczenie
Oceń artykuł!
Może ci się spodobać również

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.