Monocyty – zbyt niski lub zbyt wysoki poziom? Co oznacza?

Monocyty są komórkami, które wchodzą w skład leukocytów, czyli białych krwinek. Wpływają one na prawidłowe regulowanie mechanizmów obronnych i odpornościowych w organizmie człowieka. We krwi człowieka powinny one stanowić od 3 do 8 % wszystkich białych krwinek. Jeżeli odsetek monocytów odbiega od tej normy, świadczyć to może o stanie chorobowym, a ich oznaczenie może pomóc zdiagnozować jedną z wielu możliwych chorób.

Czym są monocyty?

Monocyty należą do grupy agranulocytów. Powstają one z komórki macierzystej szpiku, która wchodzi w cykl uzyskania pełnej formy pod wpływem odpowiednich czynników. Na powierzchni monocytów znajdują się receptory, których rolą jest informowanie organizmu o stanach zapalnych i ich umiejscowieniu.

Średnica monocytów od 13 do 25 μm, co sprawia, że są największym typem komórek krwi człowieka. Cechą charakterystyczną monocytów jest jądro w kształcie nerkowatym. Ten rodzaj białych krwinek zdolny jest do wędrowania i krążenia we krwi, skąd następnie przechodzą do tkanek i przeobrażają się w komórki żerne, tzw. makrofagi. Makrofagi odpowiadają za transport żelaza, wspomagają proces tworzenia się naczyń krwionośnych i odgrywają ogromną rolę w produkcji przeciwciał.

Badanie krwi w celu określenia odsetku monocytów

Istnieje wiele wskazań do przeprowadzania badania krwi w celu określenia odsetku monocytów. Takie badanie powinno być elementem zwykłej profilaktyki. Jest ono wskazane również w przypadku częstych zaburzeń odporności, chorób bakteryjnych, infekcji, czy chorób pasożytniczych i wirusowych.

Monocyty oznaczane są podczas badania parametrów morfologicznych krwi w badaniu MONO (lub MON). Materiał badawczy stanowi pobierana z naczynia żylnego surowica krwi. Próbka pobierana jest najczęściej z okolic zgięcia łokciowego. Badanie pozwala ustalić ilość monocytów względem całkowitej liczby białych krwinek. Jego wynik wyrażany jest jako wartość liczbowa. Badanie należy wykonać na czczo, a czas oczekiwania na wyniki to około 1 dzień. Następnie do oceny jakościowej wykonuje się również badanie rozmazu krwi i wybarwienie go metodą Pappenheima. Dzięki temu będzie można ocenić poszczególne formy krwinek białych.

Normy monocytów

Normy monocytów różnią się w zależności od wieku pacjenta:

  • do 1 roku – od 2 do 7 % leukocytów (0,05-1,1 x 109/l),
  • od 1 roku do 6 lat – od 2 do 7 % leukocytów (0-0,8 x 109/l),
  • od 6 do 10 lat – od 1 do 6 % leukocytów (0-0,8 x 109/l),
  • od 10 – od 1 do 8 % leukocytów (0-0,8 x 109/l).

Ogólna liczba leukocytów może różnic się także ze względu na płeć, czy styl życia.

Podwyższony poziom monocytów

W przypadku stwierdzenia podwyższonego poziomu monocytów, może on świadczyć między innymi o zakażeniach bakteryjnych, pierwotniakach lub wirusach. Niejednokrotnie wskazuje on na poważne choroby, takie jak przewlekła białaczka szpikowa, leukocytowa, czy mielomonocytowa, chłonniak Hodgkina, choroby kolagenowe, chorobę Leśniewskiego-Crohna, polakoholowe uszkodzenie wątroby, szpiczaka mnogiego, czy choroby spichrzeniowe. Podwyższony poziom monocytów nazywany jest w medycynie monocytozą.

Czasami podwyższony poziom monocytów nie stanowi powodów do obaw. Monocytozę obserwuje się u palaczy, ludzi narażonych na silny stres psychiczny i fizyczny. Podwyższony poziom monocytów może być spowodowany zażywaniem lekarstw na bazie adrenaliny, związków litu, czy hormonów sterydowych. Ponadto podwyższone monocyty występują u pacjentów po usunięciu śledziony, czy podczas procesu zdrowienia po infekcjach. Również podczas ciąży występowanie monocytozy nie powinno budzić większych obaw.

Podwyższony poziom monocytów u dziecka

Najczęstszą przyczyną monocytozy u dzieci są toczące się w organizmie stany zapalne i różnego rodzaju infekcje. Z reguły nie jest to powodem do obaw, albowiem okres rekonwalescencji może wpływać na wyniki morfologii nawet do kilku tygodni od wystąpienia ostatnich objawów.

Innym powodem podwyższonego poziomu monocytów może być ząbkowanie. Niemniej jednak należy skonsultować wyniki badań z lekarzem rodzinnym w celu wykluczenia podejrzenia groźnych chorób, takich jak białaczka, mononukleoza zakaźna, zakażenie wirusem EBV, czy chłoniak.

Obniżony poziom monocytów

Określany jest jako monocytopenia. Może ona świadczyć o nabytych problemach układu immunologicznego np. w wyniku zaniku szpiku kostnego lub rozwoju AIDS. Obniżony poziom monocytów we krwi występuje również w przypadku wrodzonych deficytów odporności, a także po leczeniu glikokortykosterydami. Monocytopenia może również występować w przypadku niedoboru kwasu foliowego i witaminy B12, czy podczas chemioterapii, radioterapii i przyjmowania interferonu.

Normy monocytów we krwi zależą od płci, wieku, jak i stylu życia. Istnieje wiele przypadków, w których wynik odbiegający od normy nie jest powodem do zmartwień. Niemniej jednak rezultat każdego badania należy skonsultować z lekarzem rodzinnym, który może podjąć decyzję o skierowaniu na dalsze badania. Badanie morfologii krwi w celu ustalenia poziomu monocytów powinno być stałym elementem profilaktyki.

Może ci się spodobać również

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.