MCV – co oznacza, norma, podwyższone, obniżone, przyczyny, badanie

MCV

Morfologia krwi polega na zbadaniu w niej parametrów dotyczących między innymi krwinek. Jednym z nich jest właśnie MCV (z ang. mean corpuscular volume). Innymi słowy jest on wskaźnikiem krwinkowym. Dzieli się je na erytrocyty mikrocytarne (<MCV), normocytarne (norma MCV) i makrocytarne (>MCV)

Co mówi?

MCV to mówiąc dosłownie średnia objętość czerwonej krwinki. Pozwala on stwierdzić jaka jest wielkość erytrocytu. Dzięki niemu, jeśli u człowieka zdiagnozowano niedokrwistość, da się ustalić przyczynę z jakiej ona się pojawiła. Sprawdzając poziom MCV można zobaczyć czy jest on za duży/niski czy też w normie. Każdy z tych stanów posiada własną nazwę i informację o zdrowiu pacjenta.

Kiedy i jak wykonuje się badanie?

Badanie wskaźnika MCV polega na uprzednim pobraniu próbki krwi od pacjenta. Materiał nie jest dużych rozmiarów, a „zdobywany” jest z żyły łokciowej. Następnie przenosi się go do laboratorium i tam poddaje dogłębnej analizie. Sam MCV oblicza się przy użyciu wartości czerwonych krwinek i ilości hematokrytu. Alternatywą jest skorzystanie z automatycznych hematologicznych analizatorów. To właśnie ten drugi sposób jest częściej wybierany ze względu na uzyskanie dzięki niemu większej dokładności. Jednakże przed samym badaniem, czyli pobraniem krwi należy nic nie jeść przez przynajmniej 8 godzin, a do tego odstawić niektóre leki. Czasami bywa, że jeśli morfologia wykonywana jest w czasie ciąży lub okresu, otrzymany wynik może być nieprawidłowy.

Samo oznaczenie MCV wykonuje się przy morfologii krwi. W celu regularnej kontroli stanu zdrowia, dobrze jest wykonywać badanie chociaż raz na rok. Oprócz znalezienia przyczyny cierpienia przez pacjenta na niedokrwistość, można też określić jaka metoda leczenia będzie najlepsza. Ponadto wykonanie MCV jest niezwykle pomocne, jeśli chce się stwierdzić utajony alkoholizm.

Normy

Prawidłowa wielkość wskaźnika MCV uzależniona jest od płci pacjenta, a także od jego wieku. Zazwyczaj wartość podaje się w uncjach (fl) lub sześciennych mikrometrach µm3. Norma dla dorosłych kobiet nie będących w ciąży i nie mających okresu podczas badania to 81-99 fl. W przypadku mężczyzn jest to 80-94 fl. Jeśli chodzi o dzieci, sprawa jest bardziej skomplikowana.

Dzieci

U noworodków prawidłowe MCV mieści się w granicach 98-118 fl, ale czasem może dojść nawet do 160 fl. Ponadto zmienia się wraz z przemijającymi dniami:

  • 1-6 dni – 95-121 fl;
  • 1-2 tygodnie – 88-126 fl;
  • 2-4 tygodnie – 86-124 fl;
  • 1-2 miesiące – 85-123 fl;
  • 2-3 miesiące – 77-115 fl;
  • 3 miesiące – pół roku – 74-108 fl;
  • pół roku – 2 lata – 70-86 fl;
  • 2-6 lat – 75-87 fl;
  • 6-12 lat – 77-95 fl;
  • 12-18 lat – 78-95 fl.

MCV ponad normę

Stan, gdy wartość MCV jest podwyższona nazywa się makrocytozą. Może się pojawić u niektórych ciężarnych jest to normalne – uwarunkowane fizjologicznie. Do tego zdrowie czy życie zarówno matki jak i dziecka nie jest zagrożone.

Znalezienie przyczyny podwyższonego MCV w większości przypadków jest bardzo trudne. Jednakże da się rozróżnić dwa rodzaje makrocytozy:

  • Megaloblastyczna – jej występowanie wiąże się ze zjawiskiem zaburzenia się syntezy DNA jaka ma miejsce w prekursorach erytrocytów.
  • Niemegaloblastyczna – związana z retikulocytozą, zmianą ilości wody w komórkach i/lub w lipidowej strukturze błony komórkowej.

Wartość MCV ponad normę oznacza również anemię makrocytarną istniejącą zwykle u ludzi cierpiących na schorzenia wątroby lub chorobę alkoholową.

Przyczyny

Przyczyny podwyższonego MCV to:

  • niedobór niektórych witamin i soli mineralnych – witaminy B12, żelaza, kwasu foliowego;
  • alkoholizm lub uzależnienie od heroiny;
  • przewodnienie;
  • hipotonia osocza;
  • choroby wątroby;
  • wzrost retikulocytów – są to bardzo młode krwinki czerwone. Ich objętość jest większa niż tych starszych;
  • niedokrwistość mielodysplastyczna – w szpiku powstają zmiany, które wpływają na komórki krwi (powstawania, dojrzewanie, przeżywanie) poprzez ich upośledzanie;
  • niedokrwistość hemolityczna – wiąże się rozpadem czerwonych krwinek szybciej niż powinny. Wynika to z czynników zewnętrznych i/lub niepoprawnej budowy.;
  • niedokrwistość hipoproliferacyjna – odpowiedź komórek szpiku w stosunku do czynników pobudzających wytwarzanie krwinek czerwonych jest niewystarczająca.;
  • przyjmowanie leków – antybiotyki, przeciwcukrzycowe, przeciwwirusowe, przeciwdrgawkowe, a nawet chemioterapeutyki.;
  • predyspozycje genetyczne;
  • niedoczynnością tarczycy;
  • schyłkowa niewydolność nerek.

MCV poniżej normy

Mikrocytoza w połączeniu z niskim wskaźnikiem hemoglobiny najczęściej oznacza zbyt małą ilość żelaza w organizmie. Może być wywołane przez źle zbilansowaną dietę (zbyt mało posiłków) lub choroby, przez które dochodzi do utajonej albo jawnej utraty krwi. Wielkość erytrocytów, a dokładnie ich zróżnicowanie określa się za pomocą, oznaczonego w procentach, wskaźnika RDW. Jeśli jest on powyżej normy, w rozmiarze czerwonych krwinek występuje duża rozpiętość.

W przypadku połączenia niskiego MCV z wysokim RWD ma się zazwyczaj do czynienia z niedokrwistością. Odpowiada za nią zbyt małą ilość żelaza w organizmie. Dalej mamy mikrocytozę z prawidłowym RDW. Niedokrwistość powodowana podczas przebiegu przewlekłych chorób. Jeśli niska wartość MCV łączy się z niskim poziomem hemoglobiny, krwinek czerwonych i hematokrytów, pacjent ma anemię mikrocytarną, również spowodowaną przez zbyt małą ilość żelaza.

Jednakże sama anemia (niedobór żelaza) nie musi powstawać na skutek głodzenia się lub złej diety. Może ona zaistnieć również przy dość obfitym okresie lub gdy w przewodzie pokarmowym, drogach moczowych i/lub drogach rodnych (nie związanych z miesiączką) dochodzi do krwawienia. Gdy stwierdzi się mikrocytozę, najpierw trzeba znaleźć przyczynę, a dopiero potem stosować preparaty mające zwiększyć ilość żelaza.

Przyczyny

Przyczyny poziomu MCV poniżej normy to:

  • odwodnienie;
  • talasemia – oznacza niedokrwistość tarczowato-krwinkową. Wiąże się z zaburzeniem wrodzonym biosyntezy łańcuchów globiny.;
  • niedokrwistość sideroblastyczna – dochodzi do niej, gdy w erytoblastach zatrzymuje się więcej żelaza niż powinno.;
  • hipertonia zewnątrzkomórkowego płynu – wodna gospodarka organizmu została zaburzona;
  • choroby nowotworowe;
  • stan zaburzonej erytropoezy – niepoprawna produkcja i różnicowanie się krwinek czerwonych.

 

Może ci się spodobać również

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.