Łuszczyca – rodzaje, objawy oraz leczenie

Łuszczyca to przewlekła choroba zapalna objawiająca się występowaniem charakterystycznych zmian skórnych. Naukowcy wciąż spierają się o przyczyny jej występowania. Jedna z teorii mówi o podłożu autoimmunologicznym schorzenia – oznacza to, że organizm chorego najprawdopodobniej wytwarza przeciwciała, które rozpoczynają niszczenie własnych tkanek, uznając je za ciała obce. Ponadto stwierdzono, że wśród epizodów zachorowań występują pewne prawidłowości, mogące zakwalifikować łuszczycę do chorób przekazywanych genetycznie. Około 30% chorych miało bowiem w swojej rodzinie osobę zmagająca się z tą chorobą skóry. Dziedziczenie jej określa się jako autosomalne, czyli niezależne od płci, lecz do tej pory nie odkryto genu odpowiedzialnego za jej przekazywanie. W zależności od wieku, w którym wystąpiły pierwsze objawy, łuszczycę można podzielić na:

  • należącą do typu I – pierwsze symptomy pojawiają się przed 40 roku życia, a najczęściej między ukończeniem 18 a 22 lat,
  • należącą do typu II – pierwsze zmiany obserwuje się po 40 roku życia, a najczęściej u pacjentów w wieku około 55 lat.

W obu przypadkach czynnikami sprzyjającymi bywają:

  • osłabienie organizmu przez silne sytuacje stresowe,
  • infekcje wirusowe lub bakteryjne,
  • gwałtowne zmiany hormonalne, na przykład ciąża,
  • choroby przewlekłe, szczególnie cukrzyca oraz dna moczanowa,
  • stosowanie niektórych rodzajów antybiotyków, betablokerów, sterydów, leków hormonalnych,
  • nadużywanie alkoholu oraz palenie tytoniu,
  • poddawanie się dializom.

Właśnie wtedy najczęściej zdiagnozowana zostaje łuszczyca. Najczęściej występuje u osób o jasnej karnacji, a największą ilość zachorowań odnotowuje się u osób zamieszkujących Skandynawię. Choruje na nią około 3% ludzkości. Przyczyną powstawania zmian skórnych w przebiegu łuszczycy jest patologiczny rozrost komórek naskórka oraz zaburzony proces jego regeneracji, który zamiast 30 dni wynosi zaledwie około tygodnia lub nawet mniej.

Objawy

Do najczęściej występujących objawów dermatozy należą:

  • zmiany skórne o różowym, czerwonym lub wręcz fioletowym zabarwieniu, zwane blaszkami łuszczycowymi,
  • zmiany przypominające z wyglądu pojedyncze łuski lub zlewające się ze sobą place, pokrywające duże obszary ciała, powstające w wyniku wypychania zbyt szybko produkowanego naskórka, które po jakimś czasie odpadają od ciała,
  • wykwity pojawiające się najpierw w miejscach prostowników kończyn takich jak łokcie i kolana,
  • po jakimś czasie pojawiają się zmiany w okolicach twarzy, na dłoniach i stopach oraz skórze głowy,
  • objaw Köbnera – polegający na pojawieniu się zmian łuszczycowych w okresie od 6 do 12 dni wzdłuż linii zadrapania naskórka,
  • objaw świecy stearynowej – po zdrapaniu łusek powierzchnia skóry staje się błyszcząca, jakby posmarowana woskiem,
  • objaw Auspitza – występuje punktowe krwawienie w miejscu zdrapania łuski,
  • świąd, ale nie we wszystkich przypadkach,
  • w skrajnych przypadkach chory może mieć gorączkę,
  • infekcje w miejscach zmian,
  • charakterystyczne remisje, czyli czasowe cofnięcie się objawów chorobowych.

Rodzaje łuszczycy

Do  najczęściej występujących odmian łuszczycy zaliczamy:

  • łuszczycę zwykłą – występuje najczęściej, bo aż wśród 90% chorych – tutaj zmiany są plackowate, zaczerwienione i pokryte srebrnymi łuskami naskórka,
  • łuszczycę krostkową – rozróżniamy jako łuszczycę miejscową dłoni i stóp lub uogólnioną – zmiany przybierają formę ropnych krostek,
  • łuszczycę uogólnioną jako osobną odmianę – zmiany obejmują całe ciało chorego, w tym przypadku często występuje gorączka, a choroba ma dosyć ciężki przebieg,
  • łuszczycę stawową – inaczej łuszczycowe zapalenie stawów – występuje u około 20 % chorych i powoduje zapalenie stawów w zależności od typu: międzypaliczkowych, stawów stop oraz dłoni, zapalenie stawów kręgosłupa lub krzyżowo – biodrowych. Zapalenia mogą przebiegać symetrycznie bądź pojedynczo, a przebieg choroby bywa mylony z reumatoidalnym zapaleniem stawów.

Leczenie i zapobieganie nawrotom

Łuszczycy obecnie nie można się wyleczyć, ale z jej podejrzeniem jak najszybciej należy udać się do lekarza dermatologa. Pomoże on dobrać odpowiednią terapię w zależności od rodzaju oraz powierzchni ciała, którą dotknęło schorzenie. Najczęściej stosuje się leczenie skojarzone polegające na przyjmowaniu leków oraz poddawaniu się fototerapii, czyli naświetlaniom promieniami UVA. W razie konieczności usuwa się łuski wykorzystując maści złuszczające
z kwasem salicylowym lub siarką. Dodatkowo zaleca się stosowanie specjalistycznych emulsji zawierających witaminę D3 oraz kortykosteroidy. Zapobieganie nawrotom łuszczycy nie jest łatwe, ale jako profilaktykę należy traktować unikanie sytuacji sprzyjających zaostrzeniu objawów, takich jak nadmierne spożywanie alkoholu, zbyt częstej ekspozycji na światło słoneczne, prawidłowe zwalczanie infekcji, a także unikanie stosowania szkodliwych leków. Pozytywne efekty zdają się przynosić kąpiele morskie i siarkowe. Niezwykle istotną kwestią jest zapobieganie stanom depresyjnym u pacjentów z aktywną łuszczycą. Wynikają one najczęściej ze złego samopoczucia spowodowanego wyróżniającym się wyglądem. Chorzy spotykają się z wykluczenie społecznym i dyskryminacją, a podjęcie terapii w odpowiednim momencie, może w dużym stopniu zapobiec poważnym problemom psychicznym.

Łuszczyca – rodzaje, objawy oraz leczenie
5 (100%) 5 votes
Może ci się spodobać również

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.