Łojotokowe zapalenie skóry głowy – przyczyny, objawy, leczenie

Łojotokowe zapalenie skóry głowy – przyczyny, objawy, leczenie
Oceń artykuł!

Łojotokowe zapalenie skóry głowy to przewlekłe, nawracające i zwykle łagodne zapalenie skóry. U dorosłych ten problem zazwyczaj dotyka skóry głowy, brwi, kanałów słuchowych czy skrzydełek nosa. Większość osób dotkniętych tą chorobą skarży się na łupież, który pojawia się szczególnie z tyłu głowy oraz na jej bokach. Zapalenie to objawia się także świądem, łuszczeniem oraz zaczerwienieniem skóry. Szczególnie dotyczy ono obszarów, które zawierają dużo gruczołów łojowych.

Łojotokowe zapalenie skóry głowy – przyczyny

Przyczyną tej choroby – zwanej również wypryskiem łojotokowym – najprawdopodobniej jest wzmożona aktywność gruczołów łojowych, a także nieprawidłowy skład łoju, który produkują. Problem ten może być także związany z nieprawidłowościami oraz różnego rodzaju zaburzeniami pracy układu odpornościowego. Ta teoria potwierdzałaby to, że łojotokowe zapalenie skóry głowy często występuje u pacjentów o obniżonej odporności organizmu.

Za rozwój oraz nasilenie zmian podczas tej choroby są również odpowiedzialne takie czynniki, jak:

  • nieodpowiednia dieta
  • nieprawidłowe dbanie o higienę osobistą
  • wpływ zanieczyszczeń środowiska
  • brak ekspozycji na światło słoneczne
  • zaburzenia hormonalne
  • stres

Niektóre choroby predysponują do wystąpienia łojotokowego zapalenia skóry. Są to choroby neurologiczne (na przykład choroba Parkinsona, porażenie nerwu VII, jamistość rdzenia), zaburzenia psychiczne (depresja, stosowanie leków psychotropowych), alkoholizm, zainfekowanie wirusem HIV, choroby nowotworowe przewodu pokarmowego i oddechowego czy różne inne choroby przewlekłe. Niektórzy badacze twierdzą, że wpływ na wystąpienie łojotokowego zapalenia skóry ma również nadmierna kolonizacja drożdżaków Malassezia spp.

Wyprysk łojotokowy – objawy

Choroba ta objawia się delikatnym rumieniem, któremu towarzyszy złuszczanie naskórka (często dość mocne). Łuski są żółte i tłuste, czasami na skórze głowy tworzą się także strupy. Zmiany zazwyczaj są zauważalne najpierw na owłosionej skórze głowy (włosy czasem stają się zbite i splątane, mogą być przerzedzone), później przechodzą na przylegającą skórę nieowłosioną i pojawiają się na czole wzdłuż linii włosów, w okolicy brwi, za uszami oraz w fałdach nosowo-wargowych. Czasem wykwity pojawiają się wzdłuż kręgosłupa – jest to tak zwana rynna łojotokowa. Może się pojawić równocześnie zapalenie brzegów powiek.

Jeśli stan zapalny jest nasilony, może dojść do wystąpienia rozpadlin i przeczosów, które niekiedy są następstwem często pojawiającego się w tym przypadku świądu. Jeśli chodzi o niemowlęta, łojotokowe zapalenie skóry pojawia się bardzo wcześnie – od 2 do 10 tygodnia życia. Można je rozpoznać po obecności miękkich, tłustych łusek koloru żółto-szarego oraz strupów w obrębie owłosionej skóry głowy (jest to tak zwana ciemieniucha). Zdarza się, że zapalenie obejmuje skórę twarzy, tułowia i kończyn – pojawiają się wtedy małe, czerwone grudki, blaszki rumieniowo-złuszczające czy zlewne stany zapalne.


Łojotokowe zapalenie skóry – kto na nie choruje?

Na tę chorobę najbardziej narażone są osoby w wieku pokwitania. Choroba dotyka również bardzo często osoby między 18 a 40 rokiem życia. Co ciekawe, częściej atakuje mężczyzn niż kobiety. Choroba często dotyka osoby, które są nosicielami wirusa HIV lub są chore na AIDS i choroby nowotworowe. Dotyka również ludzi ze spadkiem odporności, z depresją czy poddanym długotrwałemu stresowi. Łojotokowemu zapaleniu skóry sprzyja przebywanie w przegrzanych, klimatyzowanych pomieszczeniach, a także posiadanie zaburzeń hormonalnych – zwłaszcza nadprodukcja androgenów. Jeśli choroba rozwinie się u osoby, która nie ma problemów z wydzielaniem łoju, być może przyczyną było podrażnienie skóry przez zanieczyszczone powietrze czy nieodpowiednio dobrane kosmetyki.

Łojotokowe zapalenie skóry – diagnostyka

Dobrze wiedzieć, że nie jest to jedyna choroba, która przebiega z nadmiernym złuszczeniem skóry. Naskórek złuszcza się również przy łuszczycy, grzybicy, łupieżu różowym oraz różnych chorobach o podłożu alergicznym. Dlatego zdarza się, że objawy łojotokowego zapalenia skóry wskazują tak naprawdę na inną chorobę. W celu prawidłowego zdiagnozowania problemu trzeba udać się do lekarza oraz wykonać niezbędne badania i testy, które zaleci.

Łojotokowe zapalenie skóry – leczenie

Leczenie tej choroby jest zależne od kilku czynników – wieku pacjenta, lokalizacji zmian oraz stopnia nasilenia procesu chorobowego. Niezbędne jest leczenie miejscowe oraz ogólne. Leczenie ogólne jest szczególnie istotne dla pacjentów, u których zmiany skórne są bardzo nasilone, a ponadto nie reagują na dotychczasowe leczenie miejscowe i nawracają się co jakiś czas. Tylko osoby dorosłe mogą być leczone preparatami doustnymi. Pomocne powinny okazać się retinoidy, antybiotyki, pochodne imidazolowe, a przy bardzo silnych zapaleniach – steroidy.

Leczenie łupieżu oraz łojotokowego zapalenia skóry głowy sprawia często dermatologom problem, ponieważ mają przewlekły i silnie nawrotowy charakter. Leczenie tych chorób zazwyczaj trwa kilka lat i lekarze często spotykają się z niezadowoleniem pacjentów, ponieważ wszelkie poprawy okazują się tylko chwilowe. Łojotokowe zapalenie skóry głowy najczęściej nawraca się w okresie jesienno-zimowym.

Łojotokowe zapalenie skóry – profilaktyka

Po ustąpieniu zmian skórnych wywołanych chorobą, pacjenci powinni zapobiegawczo używać szamponów z cyklopiroksolaminą lub ketokonazolem. Szampony tego rodzaju stosuje się raz w tygodniu przez kilka miesięcy. W przypadkach remisji, które przebiegają wyjątkowo ciężko, zalecane jest stosowanie 200mg na dobę itrakonazolu przez dwa kolejne dni każdego miesiąca. Pacjenci powinni także szczególnie dbać o przestrzeganie zasad higieny oraz odpowiedniej pielęgnacji skóry skłonnej do aktywacji procesu chorobowego.

Komentarze
Więcej w Skóra, Zdrowie
Czym można posłodzić herbatę?

Zamknij