Insulinoodporność – co warto wiedzieć na jej temat?

Faktem jest, że każdy przyjmowany przez nas pokarm dostarcza energii, dzięki której, wszystkie komórki, tkanki i narządy ciała mają prawo do życia. To nic innego jak węglowodany, zwane również cukrami, dostarczają im życiodajnej siły. Każdy bowiem, proces zachodzący w organizmie wymaga od nich dodatkowej siły. Warto zdać sobie sprawę z tego, że oddychanie komórkowe, wytwarzanie enzymów, hormonów, przetwarzanie pokarmu, wymaga nakładu energii. Nic nie zachodzi samoistnie. Do wszystkiego potrzebna jest siła pochodząca z pożywienia.

Glukoza jest podstawowym i najważniejszym paliwem dla ciała. Obecna jest głównie we krwi. Komórki potrzebują jej do życia. Kiedy jednak, dostarczymy jej zbyt wiele, ta zmagazynowana zostanie w wątrobie, by zostać wykorzystana w sytuacji kryzysu i przerwy między posiłkami. Insulina natomiast, jest hormonem produkowanym przez komórki typu beta zlokalizowane w trzustce. Konieczna jest do tego, by komórki mogły pobierać glukozę z krwi. Gdy jej brakuje, nie ma co oczekiwać, że organizm będzie działał prawidłowo. Właśnie w tym punkcie zaczynają się problemy związane z odkładaniem glukozy w narządach, niszczenie naczyń i przykre skutki np. w postaci retinopatii cukrzycowej (choroba oczu) czy stopy cukrzycowej, kończącej się nierzadką amputacją.

W trakcie cukrzycy trzustka nie działa prawidłowo, co oznacza że w ogóle nie wytwarza insuliny bądź produkuje jej za mało. Niespalona glukoza gromadzi się wtedy we krwi, a jej ilość wzrasta wraz z każdym spożywanym posiłkiem.

Co się dzieje w trakcie rozwoju insulinoodporności?

Dobrze wiedzieć, że hormony produkowane w naszym organizmie wywierają konkretny efekt, za sprawą tego, że niczym klucz otwierają pewne receptory, w które wyposażone są komórki ciała. Zadaniem insuliny, która też jest hormonem jest wejście do komórek ciała, które muszą zostać odżywione. Za sprawą otwarcia komórek, glukoza może przeniknąć do ich wnętrza. Co zatem stanie się, gdy insulina nie zadziała? To proste! Zamknięte na glukozę komórki nie zostaną wyposażone w paliwo. Glukoza pozostanie we krwi i z całą pewnością odłoży się tam, gdzie nie powinna.

Insulinoodporność to patologiczny stan, gdzie obserwuje się zmniejszone działanie insuliny na komórki ciała, pomimo, iż jej stężenie we krwi jest prawidłowe. Od dawna zauważono, że istnieje związek pomiędzy otyłością, a odpornością na działanie insuliny. Odporność na działanie hormonu nie bierze się znikąd. Insulinoodporność jest swego rodzaju “wykrętem” ze strony organizmu przeciążonego ciężką pracą. Organizm, który musi dźwigać tłuszczowy balast, ma więcej komórek tłuszczowych, niż organizm człowieka o standardowej masie. Wobec powyższego, więcej komórek należy odżywić. Co za tym idzie, więcej komórek należy otworzyć, by upchnąć w nie glukozę. Logiczne jest, że po prostu wzrasta zapotrzebowanie na insulinę. Jest jednak, pewien problem. Trzustka jest tylko jedna. Ma niewielkie rozmiary i ograniczone możliwości produkcyjne. Nie powinniśmy zmuszać jej do nadprogramowej pracy i nakazywać zwiększenia potencjału produkcyjnego. Szybciej się zużywa. Nie będzie produkować więcej insuliny, niż wykonuje to zazwyczaj. Innymi słowy, trzustka ma ograniczony potencjał produkcyjny. Jeśli, zwiększy się masa ciała, niekoniecznie musi wzrosnąć ilość produkowanego hormonu, mimo, iż wzrasta na niego zapotrzebowanie. Co dalej?

Rozwija się insulinoodporność. Aby być sprawiedliwym, należy podzielić niewielką ilość wytworzonej insuliny pomiędzy wszystkie komórki ciała. Zadanie nie jest proste. Każda z komórek potrzebuje konkretnych ilości, by wejścia do komórek mogły zostać otwarte. Gdy jest jej za mało, istnieje spore prawdopodobieństwo, że część komórek nie dostanie jej w ogóle, albo dostanie minimalne ilości, które będą mogły, jedynie podrażnić receptory, które je otwierają. Co się wtedy stanie? Komórki nabiorą odporności na jej działanie! Zachowają się dokładnie tak, jakby nagle zrozumiały, że wcale nie muszą działać na tak małe ilości dostarczanego im hormonu.

Z biegiem czasu, wyczerpana trzustka przestanie działać. W takiej sytuacji mówi się już o rozwoju cukrzycy. U osób otyłych, insulinoodporność jest mechanizmem zapobiegającym przepracowaniu wspomnianego narządu.

Wyróżniamy 3 rodzaje zaburzeń prowadzących do rozwoju insulinoodporności:

  • insulinoodporność przedreceptorowa
  • insulinoodporność receptorowa
  • insulinoodporność poreceptorowa

Jak rozwija się insulinoodporność?

  • Insulinoodporność przedreceptorowa nazywana jest także, zespołem mutowanej insuliny, w jakim wykazano nieprawidłową budowę hormonu. Zazwyczaj rozwija się we wczesnym dzieciństwie i ma niewiele wspólnego z otyłością. Chodzi o to, że insulina jest nieprawidłowo zakodowana w ludzkim DNA i nieprawidłowa budowa powoduje, że ta, nie może otworzyć receptoru do komórki. Okazuje się, że może mieć to związek, również z wniknięciem obcego wirusa do organizmu, który dokonuje niszczycielskich zmian w organizmie człowieka.
  • Insulinoodporność receptorowa ma miejsce wtedy, gdy zmniejsza się liczba się liczba receptorów dla insuliny w komórkach. Gdy są nie używane od dłuższego czasu, w imię inwolucji, zanikają. Zmiana może też zachodzić na tle mutacji, zachodzących w organizmie.
  • Insulinoodporność poreceptorowa może być spowodowana zmianą w procesach sygnalizujących przyłączenie receptora do cząsteczki insuliny. Tutaj należy też zwrócić uwagę i na to, że insulina wymaga obecności odpowiednich transporterów, których zadaniem jest przeniesienie insuliny. Zmiana może być spowodowana nasiloną lipolizą, czyli nadmiernym utlenianiem wolnych kwasów tlenowych.

W tkance tłuszczowej człowieka obecne są tzw. “adipokiny”. Są to substancje, które w znaczny sposób wpływają na rozwój insulinoodporności. Ich zadaniem jest regulacja ilości glukozy w organizmie. Mogą mieć działanie pobudzające lub hamujące. Gdy nie działają prawidłowo lub zaburzona jest ich równowaga, ma prawo rozwinąć się insulinoodporność. Celem zapobiegania rozwojowi schorzenia, należy sprawdzić działanie hormonów i gruczołów, a zwłaszcza przysadki mózgowej.

Insulinoodporność – co warto wiedzieć na jej temat?
5 (100%) 1 vote
Może ci się spodobać również

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.