Świerzb u kota: czym jest, jak go rozpoznać i jak leczyć?

Świerzb to pasożytnicza choroba wywołana przez pajęczaki z rodziny roztoczy. U kotów występują jej dwie odmiany: świerzb uszny, który infekuje kanał słuchowy kota oraz świerzb koci, występujący na skórze czworonoga. Główną dolegliwością, jak nazwa wskazuje jest swędzenie. Spowodowane jest to poruszającymi się po ciele kota pasożytami, które swój cały cykl rozwojowy spędzają na żywicielu. Samice wydrążają w skórze malutkie kanaliki, w których zagnieżdżają jajeczka. Okres wyklucia larwy trwa tylko 4 dni, całkowity rozwój osobnika od 1 do 3 tygodni. Pasożyt ten zatem bardzo szybko się rozwija, dlatego ważne jest niemal natychmiastowe rozpoczęcie leczenia. Proces zakażenia następuje bezpośrednio między czworonogami, a więc przedmioty, na które natyka się kot nie infekują. U kotów choroba ta jest rozpowszechniona, zatem należy zwracać uwagę na objawy, które jej towarzyszą.

  • Ważne! Człowiek nie może zarazić się świerzbem usznym. Opiekun zwierzaka jest praktycznie całkowicie bezpieczny, świerzbowce nie zmieniają gatunku żywiciela.

Jakie są objawy świerzbu skórnego i usznego?

Symptomy choroby są uciążliwe i dotkliwe dla kotów. Nieustanne swędzenie może sprawić, że kot będzie zdenerwowany i niespokojny. Oczywiście zacznie się nieustannie drapać w miejscach infekcji, co powinno zaalarmować opiekuna. Świerzb skórny atakuje okolice pyszczka, uszu i łap, zmierzając w okolice brzucha i odbytu. Kot przez rozmnażające się w tych częściach ciała osobniki traci sierść, a na skórze pojawiają się bruzdy i krosty.

Inwazja świerzbowców usznych tworzy szarawy nalot w okolicach uszu. Koty w wyniku nieustępującego świerzbienia mogą rozdrapywać uszy do krwi (towarzyszyć może temu kocie syczenie i pomiaukiwanie), tworząc małe rany, które będą pożywką dla różnego rodzaju bakterii.

Kolejnym etap zakażenia świerzbem to brązowo-brunatna wydzielina z uszu. Składa się ona z samych pasożytów, ich odchodów, woskowiny oraz ewentualnej krwi, jeśli zwierzak zbyt mocno podrażni zarażone miejsca. Charakterystyczny dla tej wydzieliny jest dość intensywny i nieprzyjemny zapach, który pozwala odróżnić chorobę od nadmiernego wydzielania woskowiny usznej.

W zaawansowanym stadium infekcji kot może próbować wytrząsnąć powstałe wewnątrz ucha nagromadzoną wydzielinę. Na tym etapie wydzielina jest w formie grudek. Suche, cuchnące twory o nieregularnym kształcie odrywają się od kanalika słuchowego kota.

  • Bywa, że świerzb żyje głęboko w kanalikach słuchowych i nie będzie z zewnątrz widoczny. Warto obserwować zachowanie kota oraz spróbować wymasować zewnętrzną stronę ucha – jeśli kot zacznie się drapać, możliwe jest, iż mamy do czynienia z pasożytem.
  • Świerzb nieleczony samoistnie nie zaniknie. Należy zatem, jak najszybciej podjąć leczenie.

Jak leczyć świerzb u kotów?

Naturalnie pierwszym krokiem jest wizyta w lecznicy weterynaryjnej, gdzie lekarz zaleci najbardziej dogodną formę terapii. Szczęśliwie zarówno dla opiekunów i pupili dobrze dobrane leczenie czworonoga przebiega szybko i skutecznie, a świerzb prędko ustępuje.

Najbardziej popularne jest leczenie miejscowe. Jest to skuteczna metoda, jednak wymaga od właściciela zwierzęcia sumienności, zaangażowania i cierpliwości. Kotu po uprzednim dokładnym wyczyszczeniu uszu przy pomocy wacików bądź patyczków, wkrapla się preparat przeciwpasożytniczy wprost do kanalika usznego. Ważne jest równomierne rozmieszczenie leku dlatego warto wymasować uszy od zewnątrz okrężnymi ruchami.

Mniej angażującą formą leczenia to leczenie zewnętrzne. Płynną maść lub krople nanosi się na kark kota- jest to miejsce, gdzie czworonóg ma najmniejsze szanse na zlizanie substancji. Leczenie w tej postaci ma niewątpliwe plusy. Nie wymaga czyszczenia uszu, co jest ważne przy leczeniu kotów wolno żyjących i dzikich. Zabieg ten nie jest przyjemny i mógłby skutecznie zniechęcić zwierzę do kolejnych spotkań z ludźmi. Ważne jest również, że preparaty do leczenia zewnętrznego uporają się nie tylko ze świerzbem, ale również wyeliminują pchły i odstraszą kleszcze.

Najbardziej nieprzyjemnym i stresującym sposobem leczenia dla kota świerzbu są zastrzyki. Początkowo zalecane są zwykle dwa lub trzy, w zależności od etapu choroby ich ilość jest zwiększana. Dobrą stroną tej formy leczenia jest stały kontakt i kontrola lekarza weterynarii.

  • Można wspomóc walkę kota z pasożytami podając mu pełnowartościową karmę oraz preparaty z witaminami A, E, które wspomagają odbudowę podrażnionej skóry.
  • Należy przeprowadzić leczenie do końca, ponieważ jego zaniechanie za skutkuje szybkim nawróceniem choroby.

Powikłania:

Następstwa choroby bywają bardzo zróżnicowane począwszy od wypadającej sierści w miejscach zainfekowanych, po śmierć czworonoga będącą skutkiem utraty odporności. Najgroźniejsze konsekwencje niesie świerzbowiec uszny. Kot nie tylko jest narażony na rany, które sam sobie wydrapuje, aby pozbyć się uczucia swędzenia. Otwarte zranienia będą przyczyną zakażeń bakteryjnych oraz grzybicznych. Niewyleczony w porę świerzb może doprowadzić do zapalenia ucha środkowego i wewnętrznego, następstwem tych powikłań jest trwała i nieuleczalna głuchota u zwierzęcia.

Czy można uchronić kota przed świerzbem?

Niestety nie ma profilaktycznych szczepień, które uchronią kota przed zarażeniem. Jedynym sposobem, aby uniknąć daleko idących skutków choroby jest jej szybkie wykrycie i leczenie. Można zminimalizować ryzyko zachorowania, jeśli zwierzę jest niewychodzące i nie będzie miało możliwości rozpoczęcia znajomości z zainfekowanymi osobnikami. W każdym innym przypadku ważna jest obserwacja zachowania kota oraz częsta higiena i kontrola uszu.

Może ci się spodobać również

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.